Wprowadzono do obiegu następujące nominały: monety - 1 gr,2 gr,5 gr,10 gr, 20 gr, 50 gr i 1 zł oraz banknoty: 2 zł, 5 zł, 10 zł, 20 zł (tzw. "robotnica"), 50 zł (tzw. "rybak"), 100 zł (tzw. "hutnik") i 500 zł (tzw. "górnik"). Ludzie mieli 9 dni na wymianę przechowywanych w domu albo w banku
pieniędzy, ponieważ 8 października 1950 roku traciły ważność wszystkie pieniądze będące w obiegu przed dniem 30 października.
Pieniądze wymieniano w następujących proporcjach: dla płac - 100 : 3, dla banknotów znajdujących się w obiegu i pieniądzach ulokowanych w banku - 100:1. W wyniku tej wymiany pieniędzy wiele osób straciło większość swoich oszczędności (2/3 zgromadzonych pieniędzy).
Ówczesny minister finansów Konstanty Dąbrowski podał w Sejmie następujące powody wymiany pieniędzy: przekroczenie planu trzyletniego, pomyślny początek planu sześcioletniego, udane zbiory plonów w 1949 i w 1950 roku, zniesienie systemu kartkowego w miastach dwa lata wcześniej. Po prawie 40 latach od wymiany pieniędzy z 1950 roku okazało się, że to był ogromny przekręt i "gigantyczny skok na kasę", a komuniści mocno się dzięki tej wymianie obłowili.
