wstęp
więcej

Powojenne wykopaliska archeologiczne w Nowej Hucie

 
Największe powojenne wykopaliska archeologiczne w Nowej Hucie były związane z okresem intensywnych prac budowlanych w Nowej Hucie (lata 50. i 60. XX w.)

Od początku lat pięćdziesiątych obszar budującej się Nowej Huty stał się areną wielkich, pionierskich badań wykopaliskowych, prowadzonych na skalę dotąd niespotykaną, nie tylko w polskiej archeologii. Nigdy dotąd nie odsłaniano kilkuhektarowych przestrzeni – standardowe wykopy archeologiczne miały zazwyczaj kilka arów powierzchni. Wykopaliska prowadzono pod presją czasu, na terenie niezwykle gęsto zasiedlonym w okresie prahistorycznym. Największe były związane z okresem intensywnych prac budowlanych w Nowej Hucie (lata 50. i 60. XX w.). Do najlepiej i najpełniej rozpoznanych stanowisk należy zaliczyć: Wyciąże 5 (w okolicy torów kolejowych), Mogiła 1 (Szpital im. St. Żeromskiego), Zesławice 21 i 22 (rejon cegielni), Pleszów 17-20 (w części określanej jako Meksyk), Mogiła 55 (rejon kopca Wandy), Mogiła 62 (na wschód od kopca Wandy), Branice 76 (okolica oczyszczalni ścieków oraz dworu) i Krzesławice 41 (między Dłubnią a ulicą Ujastek).

W trakcie tych wykopalisk wydobyto około 1,5 miliona pojedynczych zabytków (trzeba je było potem umyć i każdą sztukę podpisać tuszem) i przebadano kilkadziesiąt tysięcy obiektów archeologicznych (jam śmietniskowych, piwniczek, grobów, reliktów chat itp.), które w terenie narysowano lub sfotografowano. Dzięki tym badaniom obszar Nowej Huty jest jednym z najlepiej rozpoznanych terenów w Polsce.

Więcej na temat archeologii związanej z Nową Hutą tutaj

 
 
AA
 
 
Kontakt